عفونت هرپس ویروسی سگ ها

عفونت هرپس ویروسی سگ ها

عفونت هرپس ویروسی سگ ها – هرپس ویروس ها گروه بزرگی از ویروس ها هستند که می توانند گونه هایی از حیوانات و نیز انسان را مبتلا سازند. نوعی هرپس ویروس در انسان عامل ایجاد تبخال است. هرپس ویروس دیگری یکی از شایع‌ترین عفونت های چشمی و تنفسی گربه‌ها را ایجاد می کند. هرپس ویروس سگ نیز شیوع جهانی دارد و رفتار بیولوژیک و پاتولوژیک مشابه آلفا هرپس ویروس در سایر گونه ها را داراست. این ویروس باعث نکروز سلول‌های میزبان شده و می تواند در مخاط باقی بماند و یا در توله ها و حیوانات مبتلا به نقص سیستم ایمنی عفونت سیستمیک ایجاد کند. پس از بهبودی نیز عفونت نهفته دائمی باقی می ماند (به دلیل ماندگاری ویروس در انتهای اعصاب). هرپس ویروس سگ به دلیل نوع گیرنده های سطحی فقط سگ را درگیر می‌کند.

این ویروس واجد پوشش حاوی چربی است بنابراین در برابر ضدعفونی کننده های معمول و شرایط محیطی سخت به سادگی از بین می رود.
با این وجود دوام بیماری در طبیعت به واسطه عفونت های نهفته معمول است. ویروس در دمای کمتر از ۳۷ درجه سریعتر تکثیر می شود. به دنبال بروز یک عامل استرس زا مانند تراکم بالا، دوره بارداری و نیز استفاده از داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی، عفونت نهفته فعال و ویروس تکثیر و دفع می شود.

انتقال از طریق تماس مستقیم حیوان حساس با ترشحات مخاطی تنفسی یا تناسلی حیوان بیمار رخ می دهد.

توله ها ممکن است در رحم مادر، هنگام عبور از کانال زایمان، تماس با توله های آلوده دیگر، مواجهه با ترشحات دهانی بینی مادر و به ندرت مواجهه با لوازم آلوده به ویروس مبتلا شوند.
هرچند عمده توله‌ها بعد از تولد مبتلا می شوند ولی عفونت داخل رحمی هم معمول است. طیفی از عوارض از جمله ناباروری مادر، سقط، تولد توله های ضعیف و نیز فقدان علائم بالینی ممکن است رخ دهد. عمده توله هایی که در رحم مادر آلوده می شوند قبل از ۹ روزگی علائم را نشان می دهند.

در نوزادان ویروس پس از تماس با مخاط دهانی بینی وارد بافت پوششی بینی و لوزه های حلقی می شود و طی ۲۴ ساعت تکثیر اولیه رخ می دهد. سپس از طریق ماکروفاژها به تمام بدن می رسد. نکروز پیشرونده همراه با خونریزی خصوصا در آدرنال، کلیه ها، ریه ها، کبد و طحال رخ می دهد. التهاب عصب سه قلو در این توله ها معمول است و در این صورت با رسیدن به ویروس به مغز ممکن است علائم مننگوانسفالیت (التهاب مغز و پرده های مننژ) مشاهده شود. هرچند بسیاری از توله ها قبل از چنین علائمی تلف می شوند.
عامل مهم در بیماریزایی ویروس دمای بدن است. چون در توله های زیر سه هفته تنظیم دقیق دما صورت نمی گیرد شدت علائم در آنها بیشتر است.

گاهی اوقات ممکن است عود عفونت های قبلی در سگ های بالغ منجر به ایجاد ضایعات تاولی در دستگاه تناسلی شود. حتی با وجود ایمنیت ممکن است این سگ های بالغ ویروس را دفع کنند که در این صورت انتقال از طریق جفت گیری نیز محتمل است. در هر صورت دفع ویروس از ترشحات تنفسی نیز بسیار معمول است و این حالت خصوصا از نظر انتقال به سگ های باردار اهمیت دارد.

عفونت هرپس ویروسی سگ ها – عفونت توله ها بعد از تولد یک دوره بیماری حاد و کشنده ایجاد می کند که در ۳-۱ هفتگی مشاهده می شود. در توله های بالای سه هفته مشاهده این علائم حاد ناشی از اختلال سیستم ایمنی و نیز عفونت های همزمان است. توله های مبتلا حالت دپرس داشته و وزن خود را از دست می دهند و مدفوع نرم سبز متمایل به زرد دارند. این توله ها دائما ناله می کنند و در ملامسه شکم احساس درد دارند. ترشحات شفاف تا چرکی از بینی، خونریزی های مخاطی، تاول و ادم زیر پوستی در ناحیه شکم و کشاله ران و نیز ضایعات تاولی در ناحیه دهان و ناحیه تناسلی توله ها ممکن است مشاهده شود. این توله ها قبل از مرگ دچار کاهش هوشیاری و تشنج می شوند. پروسه بروز علائم بیماری تا مرگ ۲-۱ روز طول می کشد.
برخی توله ها علائم خفیفی نشان می دهند که نهایتا به بهبودی منجر می شود. این توله ها ممکن است به صورت دائمی علائم عصبی شامل عدم تعادل و کوری را نشان دهند.

سگ های بزرگتر از سه هفته ممکن است علائم خفیف تنفسی و پرخونی و التهاب واژن را نشان دهند. نکته مهم این است که هیچ گونه علائمی در ناحیه واژن سگ های باردار که توله های خود را در اثر این بیماری از دست داده اند مشاهده نمی شود.

تشخیص این بیماری بر مبنای وجود علائم شدید در توله های زیر سه هفته و نیز بررسی کالبدگشایی توله های تلف شده صورت می گیرد. مهمترین علامت پاتولوژیک در توله های تلف شده خونریزی منتشر در بافت های داخلی و نیز خاکستری رنگ شدن اندام های داخلی خصوصا کلیه، کبد ،طحال و ریه هاست. تست های سرولوژیک ممکن است تا حدودی کمک کننده باشد

زمانی که این بیماری تشخیص داده می شود به دلیل ماهیت پیشرونده، حاد و سیر بالینی سریع درمان توصیه نمی شود ولی گاهی اوقات تزریق سرم هایپرایمیون که از سگ ماده ای به دست آمده که به تازگی جنین یا توله های آن در اثر این بیماری تلف شده‌اند به داخل محوطه صفاقی توله ممکن است کمک کننده باشد. این روش در صورت بروز علائم شدید و نیز بروز علائم عصبی کمکی نمی کند.
تجربیات محدودی نشان داده اند که برخی داروهای ضدویروسی ممکن است در صورت استفاده زودهنگام موثر باشند.

متاسفانه برای پیشگیری واکسنی موجود نیست ولی باید صاحب حیوان را آگاه نمود که در صورت ابتلا، احتمال ابتلای توله های زایمان بعدی بسیار ناچیز است.

افزایش دمای محیط برای توله های تازه متولد شده، کاهش استرس های محیطی، کاهش تراکم محل نگهداری حیوانات و عدم افزودن سگ های جدید حداقل طی دوره بارداری می تواند به کاهش بروز موارد بیماری بیانجامد.